Setúbal turları

Mercado do Livramento'nun balık tezgâhları, sis daha Sado'nun üzerinden kalkmadan açılır ve sabahın ortasına gelmeden ızgara sardalya kokusu çevredeki sokakları ele geçirmiş olur. Setúbal böyle işler. Önce çalışan bir liman kenti, sonra bir plaj kenti, en altta da bir şarap kenti; bu üçü birbirini hiçbir zaman tam olarak bırakmaz. Bunu, kentteki her restoranın en iyisini kendisinin yaptığını iddia ettiği kızarmış mürekkep balığı choco frito'dan söz edilirken takınılan ciddiyette fark edersiniz; Lizbonluların pastéis de nata için sakladığı ciddiyetin aynısı.

Çatıların üzerinde Castelo de São Filipe durur: nehrin ağzına ve ötesindeki tepelere bakan, tırmanışın terine değen bir kale. Altında eski kent daralarak dar sokaklara dönüşür; o sokaklar sonunda rıhtıma açılır. Feribotlar oradan Troia yarımadasına, uzun ve sessiz kumsalına geçer. Setúbal, büyük komşusunun yaptığı gibi ziyaretçiler için gösteri yapmaz. Kendi işine devam eder; çekiciliğinin büyük kısmı da budur.

İnsanları buraya bütün bir gün için çeken şeyse kentin hemen dışında başlar. Arrábida tepeleri, Portekiz'de neredeyse yersiz duran bir biçimde doğrudan kıyıdan yükselir; bir yanda falezlere ve koylara iner, öbür yanda bağlara yaslanır. Burası Moscatel ülkesidir; tepelere dağılmış şaraphaneler, küçük aile quinta'larından eski ve köklü çiftliklere kadar, ziyaretçilerin çoğunun sandığından çok daha uzun süredir Setúbal'ın ciddi bir şarap bölgesi olduğunu sessizce kanıtlar. Bir gün boyunca aralarında dolaşmak, yol boyunca tatmak ve bağlara bakan bir yerde öğle yemeği için durmak, balık pazarında geçirilen bir sabahtan bambaşka bir ritimdir. Daha yavaş, daha yeşil ve Setúbal'ın gerçekte ne olduğunun en az onun kadar parçası.

Bu ikisinin arasında bir ziyaretçi buraya rahatlıkla tam bir gün ayırır ve bir gün daha isteyerek ayrılır. Eski kentte yürüyün, kaleye tırmanın, makul görünenden fazla ızgara balık yiyin ve tepeler çağırıyorsa bırakın biri sizi aralarından geçirsin.